Opowieść Szkoły Vadu Soresti

To blog o nauce języka chińskiego, o rozwoju turystyki wiejskiej, o ochronie środowiska oraz o podnoszeniu standardu życia ludzi w kraju przy pomocy wolontariuszy

Witamy w świecie edukacji na wsi rumuńskiej! :-)

O szkole w Vadu Soresti już wspomniałam na stronie, gdzie opisałam Projekt "OD ZERA", kiedy powiedziałam, że część otrzymanych funduszy została poświęcona na remont... tej opuszczonej instytucji.

"Proces opuszczania" rozpoczął się w 2008 roku, kiedy uczniowie musieli zacząć chodzić do szkoły w Zarnesti, czekając na odbudowę budynku, a szkoła podstawowa z Pruneni została przeniesiona do... Vadu Soresti.

Jednak od roku 2010, Szkoła w Vadu Soresti straciła status prawny. Dlatego lokalne dzieci (według najnowszych dostępnych danych, ich liczba wynosi 132) uczą się w Zarnesti, więc nadal w tej samej gminie, ale nie tak blisko domu jak poprzednie pokolenie uczniów. 

Wśród członków naszego Obozu Chińskiego znajdują się osoby, które muszą dojeżdżać codziennie (i tak od szkoły podstawowej), a tak długi dojazd to na pewno strata czasu. Dziecko powinno albo korzystać z czasu na naukę, albo na zabawy, a czas spędzony w autobusie w drodze do szkoły jest nie do odzyskania. Chyba sam/sama to znasz.

W internecie znaleźliśmy kilka sugestywnych obrazów tej szkoły. Nie wygląda tak źle, więc nie wydaje się niemożliwa jej renowacja, a raczej dalszy remont.

       Oprócz opcji z wyceną budynku szkoły, są warianty, w których jego rekonstrukcja może pomóc wyróżnić Vadu Soresti J

      Wiemy, że stwierdzenie to brzmi dziwnie, więc używamy informacji zapisanych przez Pana profesora Constantin Baciu, żebyś zdał sobie sprawę, jakie są jego źródła i powódy.

       Chociaż wspomniana wyżej szkoła znajduje się na wsi, ten budynek istnieje od 115 lat. Już jako instytucja jest wymieniona w dokumentach od 1845 r., czyli pierwszy raz 170 lat temu. Do szkoły wtedy chodziło 15 uczniów! W tym czasie, w Szkole Clociti, obecnie Pruneni (na zdjęciach z Padurea Nania w rzeczywistości można zobaczyć Pruneni) uczyło się 9 uczniów. A jeśli cofniemy się jeszcze w czasie, dowiadujemy się z pism, że w 1838 roku, 177 lat wcześniej, już rozpoczęła się aktywność skierowana na «postawinie na nogi» edukacji w tej miejscowości i 28 kwietnia tego samego roku, zebrano kandydatów ze wsi Zarnesti, Clociti (dziś Pruneni), Ghizdita i Vadu Soresti.

       Szkoły zostały zamknięte w 1848 roku, podczas Rewolucji, wielu nauczycieli uczestniczyło w tych wydarzeniach, a wśród nich wspominano i imię Radu Poescu, nauczyciela z Vadu Soresti i Clociti.

       W 1865, po tym, jak książę Alexandru Ioan Cuza (władca Mołdawii i Wołoszczyzny pomiędzy 24 stycznia 1859 - 23 lutego 1866) przyjął "Ustawę o edukacji publicznej", zgodnie z którą edukacja podstawowa została bezpłatna i obowiązkowa, pojawia się w dokumentach Szkoła Podstawowa Vadu Soresti, zbyt mała instytucja. Wspomnijmy o tym, że wykształcenie ogólne i obowiązkowe w 1948 roku wynosiło 7 lat, a w 1963 - 8 lat. Od 1877 do 1912 r. jako nauczyciel pracował Pan Ilie Poescu, pochodzący z powiatu Prahova (zachodnia częśc woj. Buzau). Po ślubie w Vadu Soresti, założył szkołę na podstawie dotychczasowej instytucji, w starym budynku.

       A teraz przenieśmy się do roku 1900, kiedy stara szkoła została zburzona i zbudowano nową, zgodnie z planem Ministra Edukacji, Spiru Hareta, zawierającym budowę szkół w każdej rumuńskiej wsi "w celu kulturowej emancypacji chłopów i likwidacji ich ignorancji". Wśród nazwisk nauczycieli w latach 1920-1968, pojawia się Pani Rebeca Dobrescu, więc świadectwo o Szkole Vadu Soresti pokazuje, że już od tego czasu (możliwe, że instnieją nawet wcześniesze dane), edukacja we wsi nie dyskryminowała płci, i dziewczyny były zachęcane do nauki.

       Niektórzy nauczyciele z tych czasów - Matei Dobrescu, Alec Ionita Nestorescu, Irina i Pavel Munteanu, Ion i Aurelia Stefan byli pochowani na cmentarzu Vadu Soresti, koło kościoła, ale tę historię opowiemy na innej stronie bloga. J

Innych nauczycieli i profesorów, głównie byłych uczniów szkoły Vadu Soresti (niektórzy z nich przeszli na emeryturę po 1968 r., niektórzy nadal pracują), poznasz, jeżeli przyjedziesz do wsi albo na kursy chińskiego, albo jako gość lub turysta. J

       Według dostępnych danych (tylko do 1988 roku), "wiejskie dzieci Vadu Soresti" zostały: inżynierami (13), lekarzami (70), profesorami (17), ekonomistami (3), nauczycielami (12), oficerami, (7) kapłanami (2) i architektami (12).

Oczywiście, do roku 2015, liczba tych, którzy się zrealizowali zawodowo, jest znacznie wyższa. Dlatego czytanie "Opowieści Szkoły Vadu Soresti", przedstawioną tutaj w skrócie, będzie bardzo ciekawe, a nawet użyteczne - do pisania pracy, na przykład - aby dowiedzieć się dalszych szczegółów, wydarzeń i historii związanych z instytucją edukacyjną w szczególności, i z rumuńską wsią generalnie. I wszystko to bezpośrednio ze źródła, od lokalnych nauczycieli. J

Edukacja przedszkolna cieszyła się uwagą urzędników i w 1963 r., kiedy edukacja stała się obowiązkowa przez 8 lat, zostałe założone Przedszkole, obecnie nazwane "Przedszkolem z programem podstawowym Vadu Soresti", do którego, według najnowszych danych chodzi 30 dzieci.

Również w 1963 roku, zostały wybudowane budynki gospodarcze dla laboratoriów szkolnych, zakupione nowe meble i materiały dydaktyczne, na wsi powstała biblioteka szkolna, która nie wiemy dlaczego, kiedy, jak i gdzie "rozpłynęła się". Dowiadujemy się o tym dopiero na miejscu.

Istniał tutaj też Ośrodek Kultury, były organizowane pokazy i festiwale, w których sami uczniowie ze Szkoły Vadu Soresti występowali jako aktorzy i śpiewacy na scenie. Było tam kino, gdzie lokalni meszkancy spotykali się przez dziesięciolecia, żeby zapoznać się z "siódmą sztuką", czyli z kinematografią.

Kiedyś w tym samym budynku mogłeś być świadkiem również wesel i innych rumuńskich zwyczajów, przedstawiących wartości jeszcze z czasów Dakii i zachowanych do dziś. Tak więc, bez wchodzenia do "terytorium paranormalnego", możesz podróżować w czasie J.

Z danych, jakie posiadamy, "wehikuł czasu" wymieniony powyżej można znaleźć obecnie w budynku przedszkola, bo nie tylko nie zostały zapomniane, a nawet istnieją i czekają, aż Ty się o nich dowiesz J.

O tym, co zostało z Ośrodka Kultury, zbudowanego w pobliżu szkoły, można powiedzieć, że jest to piękny odnowiony budynek, a nawet piękny na zewnątrz, ale ciemny i opuszczony po pożarze.

Życzymy dobrego dnia!

Zespół " Obozu Chińskiego "